Ruwhaar Teckelkennel van 't Rief

Gefokt op schoonheid en karakter

2010 Pups van Coco


Donderdag 16 september 2010



064_gido_ziet_het_daglicht.jpg Hallo allemaal, hier even een bericht van ons, Gill en Gido. Gisterenmorgen gebeurde er wel iets heel vreemds in onze rode kist. Tot nu toe hadden wij alleen van onze mama Coco gehoord hoe ons verblijf eruit ziet. Dat vertelde ze meestal voor het slapen gaan, als soort van "welterustenverhaal". Dus we hadden ons daar helemaal een beeld van gevormd. Vanmorgen werden we wakker, en zoals ik, Gido,  dat elke ochtend doe, of beter gezegd deed....schoof ik met mijn koppie over het warme kleed op zoek naasr mijn mama. Maar ineens....bleek dat ik mijn neus niet meer nodig had!! Ik zag daar zo'n wollig klein mormel naast me liggen en schrok me helemaal gek!! Toen ik mijn hoofd omdraaide werd de shock nog groter. Daar lag zo'n pluizenbol net als die kleine naast me...maar deze was onwijs groot!! Zo snel als mijn buik-schuif-069_gill.jpg pootjes me konden dragen, probeerde ik te vluchten. Totdat ik mijn mama hoorde zeggen dat alles oké was. Het waren mijn ogen die open waren gegaan en ineens zag ik de wereld in een heel ander perspectief. Ik ben maar eens op onderzoek uitgegaan en dat kleine mormel naast me, bleek mijn zusje Gill te zijn. Maar die zag er vreemd uit??? Zij heeft ook van die ogen net als ik, maar kennelijk kan ze geen beslissingen nemen of ze de wereld nou wil zien, of in het donker verder wil leven. Haar rechter oog was namelijk open en links zat nog potdicht. Ze zou toch geen lui oog hebben? Je moet er toch niet aan denken dat ze straks 063_gido_bij_de_manicure.jpg met zo'n vierkante plakker op dr hoofd rond moet lopen. Volgens mijn mama komt dit helemaal gooed en gaat nu heel snel dat andere kijkgat ook open. Ik heb mijn mama eens even uitgebreid bekeken (besnuffeld heb ik haar uiteraard al veel vaker) en ik moet zeggen dat ik mijn mama wel een beauty vind. Als ik net zo word nou...die theezakken onder haar buik die  hoef ik niet hoor!!) dan teken ik daarvoor. Toen ik net van deze shock bekomen was, kwam ons vrouwtje bij ons zitten en ineens tilt ze me zomaar op en neemt me mee. Wat zouden we nú weer gaan doen? Wandelen misschien?? Lekker rennen in het bos??? Maar neeeee. Ik werd in de woonkamer op een tafel gelegd, op een spierwitte handdoek en daar lag ook een heel eng ding. Het leek wel een waterpomptang of zoiets. Ze legde me op mijn rug met alle 4 mijn wandelstokjes omhoog en ik werd heerlijk gekriebeld op mijn buik. Ik dacht nog.....wow...da's lekker....totdat ik die grote waterpomptang op me af zag komen zo richting mijn pootjes. 066_ontwormen.jpg OOOHH ...HELP...Ze knipt mijn pootjes eraf! Maar neee..bleek allemaal mee te vallen. Mijn nageltjes werden geknipt. Dat schijnen mensen ook te doen bij een soort van manicoerie..of zoiets. Volgens vrouwtje hoeft dit alleen totdat we naar onze nieuwe baasjes gaan. Daarna slijten ze vanzelf tijdens het lopen. Toen ik dit had overleefd en dacht te kunnen gaan slapen, kwam ze met een joekel van een spuit mijn kant op. WAT NU WEER???? Het uiteinde zag eruit als de speen die mijn mama heeft, maar lang niet zo zacht. Wat erin zat had wel dezelfde kleur, dat kon ik tenminste duidelijk zien nu mijn oogjes open zijn. Dus mijn nieuwsgierigheid won het van mijn gezonde verstand. DOM 068_gill.jpg DOM DOM...voordat ik doorhad wat er gebeurde, werd die grote toeter in mijn bekkie gefrommeld en kwam er een witte drap uit. Gatver zeg...wat was dat vies!!  Ik dacht even dat mijn gebit op elkaar zou blijven plakken...Oh nee...Ik heb nog geen tanden. Het bleek ontwormpasta te zijn. Nou waar dat nou weer voor nodig is. Wat een toestanden zo op de vroege morgen. Ik was blij dat vrouwtje mij weer bij mijn mama neerlegde. Ik zag Gill al met haar ene oog kijken. Ze zat me nog net niet uit te lachen. Later bleek dat ik nog wat van die pastasmurrie aan mijn mini-snor had hangen. Het lachen verging haar snel...hahaha..Want toen ik weer lekker bij mama lag...toen was zij lekker aan de beurt!!!
Ik ben nog steeds moet van dit hele gebeuren en hoop niet dat het nu elke moet gebeuren, want daar pas ik voor!!
LATERRRRRRR..........

6 september 2010

045_coco_met_kids.jpg Haai gaais..people...it's meeee...COCOOOOO. Jow jow...ik ben mama geworden en begin er zo langzamerhand achter te komen wat dit inhoudt.
Ik heb de hele dag klein grut onder aan mijn buik hangen. Ik heb stuwing van hier tot Tokyo en met maar 2 pups ...zul je altijd zien dat ze de nippeltjes pakken waar het minste inzit??? Please...dame en heer...haal die druk van mijn patatzakken af.
044_gido_heeft_de_hele_dag_trek.jpg Vrouwtje en baasje helpen gelukkig wel een handje. Als mijn dochter of zoon op de 3e etage bij mijn patatzak zit, dan haalt vrouwtje ze eraf en verplaatst ze naar de begane grond. Je hoort dan een soort van "PLOP"...en vrouwtje zoekt dan heeeel snel de tepel op met de meeste spanning. Dan lebberen ze gewoon verder en heb ik niet meer het gevoel dat ik een te vol opgepompte fietsband onder mijn buik heb hangen.
Er is zo na mijn wat vreemde bevalling wel het e.e.a. gebeurd. Normaal gesproken plas ik, zoals elke andere hond, een aantal keren per dag. Maar nu....ja nu...nu kom ik tijd te kort. Vrouwtje of baasje halen mij dan uit mijn kraambed, nemen me mee naar buiten en dan slaat de paniek toe. Help....mijn kinderen moeten ook mee. Vrouwtje vertelde wel een wazig verhaal over dat ze nog te klein zijn enzo...maar halllooo...een beetje inzet van mijn kids mag ik toch wel verwachten. Maar toen vrouwtje mij tijdens ons "ochtend-koffie-leut-gesprek" vertelde dat mijn kindjes nog lopen als zeehondjes, dus met de buik over de grond...toen snapte ik het wel. Krijg je van die platte teckeltjes van met afgeflakte buikjes. Ziet er ook niet uit. Dus mogen de kids voorlopig nog even binnenblijven en doe ik mijn plasje wel in de tuin.
048_gido_terug_in_zijn_holletje.jpg Ik heb ook al gekeken of er een beetje jachtinstinct in mijn kinderen zit. De deken in de werpkist leent zich daar uitstekend voor. Ik graaf een hol.....verstop mijn pups...en wacht geduldig. 5 minuten...10 minuten...maar die dombo's blijven maar slapen onder die fleece deken. Tja...dan pak ik ze maar weer in hun teckelnek en breng ze terug naar de plek waar ik mijn aandelen denk ik maar van ga verkopen. Waarschijnlijk kun je de AH er wel een week mee voorzien van verse melk. Gat in de markt??? 042_flik-flak.jpg Als nou de AH niet lukt, dan ga ik ze maar opleiden tot circusteckeltjes. Ben nu druk bezig om ze de flik-flak te leren. hoe ik dat doe?? Nou heel simpel...Ik zik ze net ze lang de billen schoon, totda ze in een soort van handstand staan...dan roep ik "OM"....en hoop dat ze weer op hun pootjes terecht komen. tot nu toe ben ik nog niet verder gekomen dan een landing op hun rug met de pootjes omhoog, maar oefening baart kunst.
1 ding is zeker...mijn kids blijven echte kaninchen! Ze zijn flink aangekomen en wegen nu ruim 220 gram. Ze groeien fantastisch maar zijn gewoon veel kleiner van bouw dan die van Zazou.
053_met_mams.jpg Zazou is trouwens wel een bitch zeg. En dan is het notabene mijn moeder!!! Zodra ze doorheeft dat ik net zoveel rechten heb als zij...dan zet ze een keel op...niet normaal meer zeg!!! Ik weet wel dat ze stinkend jaloers is op me dat ik maar 2 van die minimonsters hoef te voeden en zij 4. kan ik toch niets aan doen.
Oooow....jaaa. ik ben vanmorgen naar de burgerlijke stand geweest met mijn baasje om ze daar aan te geven. Ze hebben ze namelijk een naam gegeven (na hééél lang te hebben nagedacht) In eerste instantie vonden we de nam Guus wel leuk voor mijn zoon.
049_hoezo_zachtzinnig.jpg Maar de Muldertjes hebben het wat ingewikkeld gemaakt. uit het nestje van Zazou hebben ze namelijk een meisje gekozen (welke weten we nog niet) en hun dametje krijgt de roepnaam GUUS. Ja...hoe verwarrend wil je het maken als je mijn zoon GUUS gaat noemen op de stamboom.  Dan krijgen de Muldertjes namelijk mijn zoon met de stamboomnaam "Guus" terwijl hun meisje (die van Zazou) de roepnaam Guusje krijgt. Snapt u het nog????
Dus mijn kinderen staan nu ingeschreven in het teckel-bevolkngsregister onder de naam "Gido-Coco van 't Rief" en "Gill-Coco van 't Rief".
Gido krijgt de roepnaam "Freddie" en hoe Gill gaat heten....tja....voor Gill komen op 8 oktober 2 mevrouwen kijken. Een mama en haar dochter. en dan zal ik het vast wel horen.
052_lief.jpg Ik ga nu mijn ogen weer dicht doen, want als je de hele dag zo ongeveer vacuüm getrokken wordt door je kids...nou neem van mij aan dat het licht dan aadig uit is! Trouwens...mijn vrouwtje gaat precies hetzelfde doen. Zij gaat ook naar haar mand (nee....nie bij mij in de werpkist...maar bij haar schijnt het lampje ook aardig uit te zijn.
Jow....vergeet ik nog iets te vertellen....Sanne en Ebby zijn een week uit logeren. Ebby is loops, arm kind, ik weet wat de gevolgen kunnen zijn. En Xanthi loopt als een dolgeworden stier achter haar aan. Sanne keft de hele boel bij elkaar zodat Zazou en ik niet aan slapen toe komen....en en passant ( ja ja...ik spreek Frans...oui....) hebben we ook nog schilders om het huis heen lopen die de hele toko van een nieuwe laag voorzien. Ebby en Sanne slapen bij Monique ..en kunnen zich daar heerlijk uitleven,....en WIJ KUNNEN EVEN RUSTIG ONTZWANGEREN!!!. Ik word GEK van de jeugd van tegenwoordig...pppfff
Tot zover.....


2 september 2010

016_coco_met_haar_dochter.jpg Nou...dat was me het nachtje en ochtend wel zeg! Gisterenmiddag was de temperatuur bij Coco met een halve graad gedaald. No panic dus. Toen wij gisterenavond naar bed wilden hebben we haar nog een keer getemperatuurd en ja hoor....weer een halve graad naar beneden. Dat houdt dan dus in de praktijk in, dat de pups binnen 24 uur geboren worden. Ik ging alvast naar boven en Ron bleef nog "even" bij Coco. Dat dit "even" tot 05.30 uur bleek te zijn hoorde ik vanmorgen op wel een heel raar tijdstip.
013_honguuur.jpg Om iets voor 7 uur zaten wij rechtop in ons bed omdat we vanaf beneden op een enorm jank-concert werden getrakteerd! Dus als een kip zonder kop naar beneden in afwachting van wat je aantreft. Nou...helemaal niets dus, met uitzondering van 4 rebelse meiden die muziek aan het maken waren. Achteraf heb ik spijt als haar op mijn hoofd dat één van ons toen niet beneden is gebleven. Maar op dat moment was er ook nog niets gaande bij Coco.
Om iets voor half 9 werd ik wakker en liep richting Coco. Het beeld wat ik toen zag zal nog lang op mijn netvlies blijven zitten denk ik.
Coco zat in haar werpkist....met onder haar staart.....een enorm vlies met een pup erin. Ze zat me aan te kijken met een gezicht van ..."zeg...jij hebt me laten dekken...EN NU?????
Ik ben zo ongeveer met een snoekduik richting Coco gesprongen en zag dat de pup in een stuit lag. Het lijfje was eruit en het koppie zat nog binnenboord. Dus als een razende roeland en met trillende vingers heb ik het vlies gebroken. Ik hield m'n hart vast voor het leven van deze pup. Hoe lang "hing" dit al zo??? het vlies was aan de buitenkant nog nat, dus erg lang kon dit niet het geval zijn zo onder een warmtelamp. Ik had maar heel weinig nodig om ook het koppie van de pup eruit te krijgen.
017_onder_de_melkfabriek.jpg Meteen het vliesje voor de neusgaatjes en het bekkie weggehaald en met de slijmzuiger het slijm uit de mond en de neus gezogen. Ik kreeg helemaal geen reactie van de pup, dus de schrik sloeg me om het hart. Coco begon de kleine als een gek te likken en ik hielp mee door met een handdoek over de pup te wrijven. Na...voor mijn gevoel een eeuwigheid....ging het bekje van de kleine open en begon ze te ademen. In werkelijkheid zal het niet meer dan een paar seconden hebben geduurd. De pup (waarvan ik nog niet eens wist of het een teefje of een reutje was,.....hetgeen me ook totaal niet interesseerde op dat moment) kroop richting moeders. Coco heeft haar navelstreng doorgebeten en ...gatverdegatver.....de nageboorte opgegeten. Dat is heel goed voor de moederhond maar ik heb "even" de andere kant opgekeken. Zo vroeg in de ochtend ...zonder ontbijt...EN KOFFIE...is dat wel het laatste waar ik op zit te wachten.
020_sept_2.jpg Het ging allemaal zo snel dat ik geen tijd had om Ron wakker te maken die lag te genieten van zijn welverdiende (korte) nachtrust. Toen Coco haar "ontbijt" ophad, ben ik maar eens begonnen met het onderzoeken of ik te maken had met een dame of een heer. Nou het was dus een kanjer van een dame...glimmend...wildkleurig...en hongerig. Bij Coco was het toch al lastig te voelen hoeveel pups er in haar buik zaten, en nu lukte me het helemaal niet meer om iets te ontdekken. Haar flanken waren weer zichtbaar en mevrouw ging lekker slapen. niet nadat ik haarvan een schoon bed had voorzien. Zo  ben ik een uurtje bij haar blijven zitten en was er toch echt van overtuigd dat het bij die ene pup zou blijven. Ron lag nog steeds lekker te slapen...en ach...de pup was er toch al....dus ik besloot hem nog even lekker te laten liggen. (Werd me later niet echt in dank afgenomen).
021_net_geboren.jpg Na ongeveer een uur zie ik de staart van coco omhoog komen en krijgt ze opnieuw weeën. Dus toch...2 pups!! Ik zat er helemaal klaar voor maar dat grote puppiekopje kwam niet tevoorschijn. Daarentegen kwam er wel iets anders. een heel klein vliesje van ongeveer 5 cm....met daarin een pupje dat tijdens de dracht overleden is. Ik kon heel duidelijk zien dat dit een pupje moet zijn geweest. Het ruggetje en hoofdje waren duidelijk gevormd. (Ron heeft het vlies later ontleed..ja ja...hij is niet alleen verloskundige, maar ook pathaloog anatoom...of zoiets) en bleek het dus inderdaad te kloppen. We gokken, gezien de maat van de "pup" dat het al ergens in de 2e of 3e week van de dracht fout moet zijn gegaan. Was dit dan de oorzaak van de weeën van Coco?
023_broer_en_zus.jpg Erg lang had ik niet om ermee in mijn maag te zitten...want Coco tilde nog letterlijk 2 keer haar staart op en poepte er met alle kracht van de wereld , zonder te verblikken of verblozen, een pup uit. Tjonge jonge wat ging dit flitsend. Ook deze...mjammie...nageboorte ging erin als zooete (moeder)koek en de navelstreng ging eraan. Deze pup wist precies waar Abraham de mosterd haalt en had de melkfabriek gevonden voordat ik kon kijken of we met een dame of een heer van doen hadden. Nou...dat was wel duidelijk...Abraham was een heer. Al klauterend en klunend baande hij zich een weg richting voedselbank, terwijl zijn zusje alweer uitgestrekt lag te slapen.
Beide pups maken het uitstekend en Coco is een voorbeeldige moeder. We hebben helaas een paar mensen moeten teleurstellen die graag een pup uit dit nest hadden willen hebben, maar we kunnen er niet meer uithalen dan er inzitten.
034_samen_drinken.jpg Even nog dachten we dat de heer een choco-pup was (Baro-kindje) maar toen hij echt goed opgedroogd was, kwam de aalstreep tevoorschijn en kleurde hij wildkleurig op. De dame in kwestie is ook een wildkleur, maar er zit duidelijk verschil tussen beide pups. Nu moeten we nog namen verzinnen. Het kereltje gaat naar de Muldertjes, die helemaal blij waren toen ze het goede nieuws hoorden. Hij gaat "FREDDIE (of is het FREDDY...Maja?) heten. Maar ja ...de stamboomnaam moet beginnen met een "G"...dus ...uuuhhh...is GREDDIE dan een optie? (grapje)
Moeders en kroost liggen nu heerlijk te slapen, met afwisselend een maaltijd tussendoor. Zazou is helemaaaaaal niet blij met al die aandacht voor Coco. Ze dacht echt het alleenrecht te hebben. Jammer Zazou...eerlijk zullen we alles delen....ook de aandacht!
Tot zover..


1 september 2010


008_coco_in_haar_werpkist.jpg Vanmorgen nog hadden wij het gevoel dat Coco met alles bezig was behalve met het bevallen van haar pups. Ron heeft net als voor Zazou een soortgelijke kraamkamer gemaakt, maar alle honden wilden er wel in....behalve Coco. Ze bleef maar rondhopsen bij de rest en zat naar de werpkist te kijken met een gezicht van "NO-WAY!!!!". Ze heeft waarschijnlijk goed gekeken tijdens de bevalling van Zazou en ze moet wel hebben gedacht.."geen polonaise aan mijn teckellijf".
Om haar toch te laten wennen aan de werpkist (het is tenslotte haar allereerste nestje), hebben we Coco de afgelopen dagen zo af en toe eens kennis laten maken met haar nieuwe slaapkamer. Elke keer als ik haar in de werpkist zette, sprong ze er ook net zo snel weer uit en rende ze, met haar melkfabriej over de grond slepend, weer richting andere teckeltje. Ebby daarentegen vond het allemaal reuze spannend, ging liggen met een gezicht van...laat mijn kindjes maar komen...maar ja..alleen van loops zijn krijg je geen pups. Dus Ebby werd weer verwijderd richting haar speelgedeelte en Coco mocht weer terug. Zonder succes!
 
001_op_de_rug.jpgVanmorgen veranderde er echter iets. Ik heb Coco getemeratuurd en dit was met een halve graad gedaald ten opzichte van gisteren. Dus maar weer de werpkist in. Lampje aan...lekker knus....en ja hoor!!! Mevrouw begon meteen te graven in de dekens die we erin hadden gelegd en maakte voor zichzelf een prachtig nest. Op haar rug ging ze onder de lamp liggen, ogen dicht en knorren maar. Ze is er ook niet meer uitgeweest (uiteraard wel om te plassen), maar voelt zich daar nu helemaal op har plek. Ze wenst ook geen pottenkijkers meer en zondert zich af van de rest. Ze heeft nog nooit zo stil op haar rug gelegen. ik kon zelfs, terwijl ze sliep, mijn handen op haar buik leggen en mocht genieten van het getrappel binnenin.
003_sept_1.jpg Nou ben ik geen deskundige, maar aan weerskanten voelde ik toch heel duidelijk beweging. Dus gaan we ervan uit dat er minstens 2 kleintjes komen, alhoewel je dat aan haar omvang niet zou zeggen. Haar campinafabriek heeft echter wel genoeg voor 4 of meer, dus daar zal het niet aan liggen. Als het er eentje is,....dan is het een pup van labrador fomaat die zijn of haar pootjes gewoon overdwars in haar buik heeft liggen. We hopen voor Coco (en ook voor ons) dat dit niet het geval is en dat het er gewoon 2 (of misschien ietsjje meer) zijn.
We houden het zelf op morgen.....dus wordt vervolgd.
Tot zover.....