Ruwhaar Teckelkennel van 't Rief

Gefokt op schoonheid en karakter

2014 Pups van Coco

2014 Pups van Coco

19 januari 2015

Het is alweer anderhalve week geleden dat de eerste pup is uitgevlogen. Luc was de eerste die mee mocht naar huis. Ron lag ziek op bed (ik toen nóg niet) dus hij heeft van de hele verhuizing dat weekend helemaal niets meegekregen. Het "lege nestsyndroom" kwam bij hem redelijk binnen na dat weekend.
In die weken daarvoor hadden we natuurlijk al kennis gemaakt met het toekomstige "personeel" van alle pups en daar had ik ook een heel uitgebreid stuk over geschreven. Maar ja......als je niet op de knop "publiceren" klikt.....dan valt er niet zoveel te lezen op deze site en blijft het allemaal binnenshuis.

Nu dus maar even in de herkansing. Het is atijd prachtig om te zien hoe het nieuwe "personeel" hun uiterste best doet om te luisteren naar wat ik allemaal te vertellen heb over met name de eerste weken in de nieuwe omgeving. Er wordt heel wat af geknikt en ge-ahumd als ik wat vertel maar je ziet aan de ogen van de mensen dat ze maar 1 ding willen.....en dat is zo snel mogelijk naar huis met hun pup...en dat is heel logisch.
Vandaar dat ik alles maar  op papier zet zodat ze het thuis rustig nog eens door kunnen lezen.

Die vrijdag dat Luc naar huis ging kreeg ik van Rik (hoofd-butler van Luc) de opmerking 'alweer gebak??...doen jullie dat altijd?' Eueueueh...ja dat doen wij altijd. Heeeeel vervelend ook omdat wij (in dit geval ik) gewoon 4x in dat weekend een stuk gebak naar binnen mogen werken.
Dit keer was er een appel-kruimel en een taart uit Duitsland (waar ze echt wel van bakken weten). Het hoofd ingrediënt van die taart was PRUIM. En toen ik zaterdag aan het vrouwtje van Pim vroeg wat ze graag wilde, een stuk appel-kruimel of een stuk...euuuh pruim...euuh..kruimel met eueuhhh ...nou ja gewoon een stuk taart uit Duitsland (want hoe omschrijf je dat?)...toen kreeg ik als antwoord: "Eigenlijk is het dus een soort van kruimel-pruim". Die vergeet ik nooit meer en aangezien ik nog wel eens in plaatjes denk, haal ik deze taart nooit meer. (alhoewel hij best lekker was)

Zaterdag zijn Puck en Pim verhuisd en zondag ging last but not least onze Seb. Mensen vragen mij regelmatig of ik niet erg verdrietig ben als de pups opgehaald worden. Sommigen denken dat de moederhond helemaal in tranen is. Maar neem van mij aan dat Coco al met een week of 6 begon "af te bouwen". Tandjes aan je melkbar zijn niet fijn. Ze wilde nog wel regelmatig even kijken bij haar kinderen maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit meer was om de botjes uit hun mand achterover te drukken.

Ik stel me altijd van te voren in op een naderend afscheid. We weten van te voren dat het moment gaat komen en je zult afstand van de kleintjes moeten kunnen doen, anders moet je er niet aan beginnen. En ach....een keer weer uitslapen is ook niet verkeerd :-)
(Ron denkt hier trouwens heeeeeel anders over en blijft het lastig vinden)
Wij wensen alle pups en hun "personeel" heel veel fijne Teckel-jaren toe en we hopen ze in de toekomst zo af en toe nog eens te zien...op de jaarlijkse Riefteckel-wandeling bijvoorbeeld.




1 december 2014

3 weken verder zijn we inmiddels. Normaal gesproken is het niet zo rustig op de website als er net pups geboren zijn, maar door een vakantie richting een warm tropisch oord was ik "genoodzaakt' de website even op een laag pitje te zetten.
Ron is niet zo van het op vakantie gaan en offert zich graag op om thuis te blijven en voor de kleintjes en de rest van de roedel te zorgen en dat doet hij meer dan goed!
Maar wat groeien ze dan enorm in die 10 dagen dat je weg bent. Dat valt me normaal niet zo op als je zelf thuis bent. Het verzorgen van de pups mag Ron dan prima afgaan, de kunst van het fotograferen moet hij nog leren.
Zelfs met z'n Iphone blijft dat lastig. Via de whatsapp hadden wij dagelijks contact en zo vertelde hij mij dat de oogjes van alle pups open waren. Dus wat doe je dan als zwoegende vakantieganger..je vraagt om een foto. Een keer of 10 heeft hij het geprobeerd, maar op geen enkele foto was te zien dat de pups
überhaupt ogen hádden. Dus moest ik al liggend op een bountystrand het geduld opbrengen om te wachten tot ik weer thuis was.
Hoe heerlijk is het dan als je er weer bent, dat je helemaal plat gelebberd wordt door heel veel teckeltongetjes (niet door die van de pups) en dat je ziet dat ze er prima uitzien. De oogjes waren inderdaad open en ze leken al iets minder op buikschuivende zeehondjes en wat meer op Teckeltjes. Ze staan wankel op de pootjes, maar ze doen verwoed hun best om rond te lopen in de werpkist. Ze hebben inmiddels ook door dat de oren van zus en broers erg lekker zijn om aan te sabbelen. Gelukkig maar dat de tandjes nog niet door zijn. Dat feestje gaat nog komen.
En Cóco doet het weer geweldig. Wat een top moedertje. De rust zelve.
Aankomend weekend komt het toekomstige personeel van de eerste 3 pups kennis maken met ons en de pups. En na dat weekend is het de beurt aan het toekomstige personeel van de laatste reu. We hebben wel vaker gehoord dat mensen niet rouwig zijn over het feit
dat er niets meer te kiezen valt. Want ook voor dit nest geldt....ga er maar aanstaan om een keuze te maken uit deze 3 mannen. Dat is weer het voordeel voor het personeel van Puck (de enige dame in het gezelschap). Zij hoeven ook niet te kiezen!!
Wij hebben er weer zin in. Blijde gezichten, mensen die een kalender maken en daarop afstrepen hoe lang het nog duurt vooordat de pup naar huis mag ..daar wordt je vrolijk van.
De stambomen zijn inmiddels aangevraagd en over een week of 2-3 zullen de pups door de "veldwerkster" van de Raad van Beheer offcieel bestempeld worden als Ruwharige Teckel.  Over ruim een week gaan we langzaam aan over op de Carnibest. Dan breekt weer een nieuwe periode aan waarbij de rol van Cóco steeds minder groot wordt en die van ons als huidig personeel groter en groter.

Wordt vervolgd....


10 november 2014

Bonjour cher amis. Cést moi...Phillip-Lucas Cóco van 't Rief...Surnom Luc. Mon Néerlandais est pas si bon mais je apprendre rapidemen, si je continue maintenant en Néerlandais. Je ne suis pas bilingue éducation pour rien!
Zooo dit kan wel weer even lukken.....Ik ben goed ingeburgerd de laatste 9 weken en ik wil jullie het verhaal van hoe het mij is vergaan de laatste weken toch niet onthouden.
Al weet ik niet precies wát mij  nou overkomen is, mijn wereld is namelijk al weken erg donker...Ik zie al weken  geen drol!! Ik heb toch echt ogen in mn hoofd, maar daar zitten nog een soort van kleppen voor.
De afgelopen 9 weken heb ik in een soort van duikboot gewoond. De watertemperatuur om me heen was aangenaam en het gezelschap ook. Zo af en toe kwam er een andere duikboot voorbij, waar iets inzat wat wel verdacht veel op mij leek.
Maar afgelopen zaterdag kwam er een abrupt einde aan mijn gedobber. Aan het einde van de middag voelde ik dat de golven wat heftiger werden. Kennelijk was er zwaar weer op komst. Gelukkig ben ik niet zeeziek dus ik maakte me nog niet echt zorgen. Tegen 18.00 uur ...ik wilde net aan mijn diner gaan beginnen....voelde ik dat de stroming beduidend sterker werd. Ik werd een soort van tunnel ingezogen en elke keer als ik dacht 'ik hou het niet meer' nam de kracht van de stroming af. Ik kreeg zo langzamerhand toch het gevoel alsof ik in een misselijk makende attractie in de Efteling zat.
Net toen ik dacht dat ik het ergste had gehad, werd ik met een enorme kracht die tunnel ingezogen. Ik kwam in een soort van vrije val terecht en had toch wel spijt dat ik van de week mijn parachute had opgeruimd. Die was nu goed van pas gekomen. Net toen ik dacht dat ik te pletter zou vallen, werd ik opgevangen door een paar handen. Dat stemde mij weer gerust....totdat.....totdat ik een paar enorme witte tanden op me af zag komen. Die tanden begonnen te knagen aan mijn duikboot. De hele buitenwand werd gemolesteerd...er was geen houden meer aan. Ik had nog even de hoop dat de handen van die meneer mij
zouden redden, maar hij stond duidelijk aan de kant van het monster met de witte tanden. Hij hielp het monster notabene met het vernielen van mijn duikboot!!
Het monster begon nu ook aan mn tuinslang te knagen. Dit was het einde...dat is mijn zuurstofvoorziening en als die scheurt...nou...zeg dan maar dag met je handje.
Er werd een ander slangetje in mijn bek geduwd...en op mn neusgaten gehouden ..en er werd aan dat slangetje gezogen...en toen..toen kwam er gewoon lucht in mn bekkie en mn neus...ik was niet dood!!! Ik kon ademen!!
Door die neusgaten kwamen allemaal lekkere luchtjes. Ik ben achter mijn neusje aangegaan en kwam al snel een heerlijk culinair hoogstandje tegen. Het was een gebergte met allemaal "kraantjes". M'n nieuwsgierigheid was aangewakkerd en aangezien ik mijn bekkie nu kon openen ben ik maar eens gaan snuffelen aan zo'n "kraantje". Nou...mon Dieu...dit was een soort van bar...een heuse melkbar. Als al die "kraantjes" dit vocht bevatten kan ik m'n lol voorlopig op. Alles is voor Lucje...tatttaaaatttaaaa.
Ik had het nog niet gedacht of ik kreeg een klap in mn nek. Ik schrok me helemaal gek. Ik voelde de verplaatsing van de lucht...wat ging hier gebeuren? Ik had iets glibberigs in mijn nek hangen. OMG..ik wist het. Ik was geraakt door en andere duikboot die kennelijk ook in die stroming terecht was gekomen. In deze duikboot zat iets wat inderdaad erg veel op mij leek. Alhoewel ik natuurlijk wel meteen zag dat er een wezenlijk verschil was. Ik heb een soort van pistool onder mijn buik hangen...en dat had mijn dubbelganger niet.
Toen ook zij ontdaan was van  haar omhulsel zag ik dat zij de melkbar ook ontdekt had. Dus ik als een speer terug! Gelukkig waren er "kraantjes" genoeg..alhoewel ik natuurlijk wel de grootste voor mijn rekening heb genomen. Het nieuws was er voor mij al snel af toen bleek dat er ook nog
een derde en vierde duikboot gelanceerd werden. Van die derde duikboot is trouwens een film gemaakt...moet je ff hier klikken om te kijken. Wat die melkbar betreft....dat wordt dus delen geblazen. ik hoop dat de melkbar goed nagevuld wordt elke keer.
ik vind het eigenlijk wel helemaal oke hier. Ik dobber dan wel niet meer in het water, maar onder de zonnebank is het ook goed vertoeven.
Dat "monster" met de groote witte tanden bleek trouwens de eigenaresse van de melkbar te zijn. Zoiets noemen ze ook wel "moeder" en die schijnt voor mij en de andere 3 duikboten te zorgen de komende weken.
Ik heb na het eten even een grondig onderzoek ingesteld en kwam al snel tot de ontdekking dat duikboot 2 toch wel een bijzonder geval is. Zij is de enige zónder pistoool onder de buik...dat gaan we de komende weken maar eens even uitzoeken waarom dat is.
Oh ja....ik heb mijn toekomstig personeel al uitgezocht. Da's een mevrouw die haar roots in Frankrijk heeft liggen...dat verklaart bij deze mijn twee-talige intelligentie. Bij die mevrouw woont ook nog een meneer en een ander zwart blaffend ding...die heet Bas en ik heb gehoord dat die nu nog op de bank ligt daar in huis. Even voor de duidelijkheid....dat is in het nieuwe jaar afgelopen...want ik doe niet aan "delen".
Au revoir!!!!






7 november 2014

Afgelopen dinsdag, 4 november was ze al uitgerekend onze Cóco. Dit gerekend vanaf de eerste dekking. Vanaf de tweede dekking was het gisteren.
Maar Coco denkt aan alles behalve aan het bevallen. Er zijn nog helemaal geen tekenen dat er iets aan zit te komen, maar uit ervaring weten we ook dat dit zomaar om kan slaan.
Cóco haar nachten zijn uitstekend. (de mijne minder)  Ze ligt inmiddels al een paar nachten onder de warme lamp en de infra-rood camera staat op haar werpkist gericht.
Het LCD scherm "mag" aan mijn kant van het bed staan want ik ben van nature een erg slechte slaper en hoor alles...Ron hoort "bijna" alles...ahum.
De eerste tekenen van een naderende bevalling zijn altijd het "graven van een nest". Alle fleece-dekens in de  werpkist worden overhoop gehaald en dan kan ze eindeloos hutten blijven bouwen. Maar dan kan het ook nog uuuuuren duren.
Zodra ze haar maaltijd niet meer binnen houdt, dan weten we dat het serieus begint te worden en we bijna aan het werk moeten...en Cóco ook!
Tot eergisteren had Cóco haar slaapzak mee in de werpkist, maar dat hebben we afgelopen nacht maar even niet gedaan. Eergisteren had ze zich namelijk helemaal ingegraven in haar slaapzak (daarom zijn die teckelslaapzakken zo fijn) maar ze was ook meteen helemaal "uit beeld"...en dat vond ik minder. De bevalling zal maar gaan beginnen in de slaapzak en ik zie het niet....heb je vordat je het weet een "zakje pups" :) :)

Ron is bij de bevallingen over het algemeen de verloskundige en ik ben van de filmpjes en de video's. Bij de afgelopen nesten zette ik deze altijd vrijwel meteen op onze
Riefteckel-Facebookpagina.
Ron en ik hebben het er de laatste dagen veel over gehad "wat te doen met de belangstellenden-registratie-lijst". Het zijn er veel......heeeeeel veel.

Een aantal van de belangstellenden hebben zich de laatste weken/dagen aangemeld op onze FB pagina. Maar aangezien wij niet werken met een wachtlijst, maar volgens het "wie het eerst komt......." principe hebben wij besloten om de filmpjes en foto's pas op de
Riefteckel FB pagina te zetten, nádat alle belangstellenden een mail hebben gehad zoals we dat beloofd hebben. Veel mensen zitten al dagen te wachten op die mail en worden zo langzamerhand onrustig. Wij worrden elke dag een aantal keren gebeld door mensen of we ze niet "vergeten".
Het zou niet eerlijk zijn ten opzichte van de mensen zónder Facebook om de foto's en filmpjes eerder te plaatsen....want die vissen dan zeer zeker achter het net.
We zijn ons er van bewust dat we niet iedereen kunnen voorzien van een pup. Er zitten nou eenmaal geen 25 pups in Coco's buik (althans...dat hoop ik niet voor haar)
Voor de mensen die te laat zijn met reageren, heb ik een heel goed alternatief bij een goed bevriende fokker die binnenkort ook weer pups gaat krijgen. Hij weet dat ik mensen "door ga sturen" en houdt me op de hoogte als er bij hem pups geboren worden.
Dan is het aan mensen zelf om te beslissen of ze daar wel of geen gebruik van maken.

En wij......wij wachten vandaag weer rústig (!!!!!) af.



31 oktober 2014


De laatste loodjes....ze wegen het zwaarst zeggen ze altijd. Maar Cóco heeft kennelijk nergens last. Ze rent met haar dikke buik nog als een kamikaze door de woonkamer. Wel merken we heel duidelijk dat haar knuffelgehalte enorm toeneemt en dat was toch al 2 keer zo hoog als bij welke andere Teckel dan ook.
Als ze op schoot ligt en je begint met kietelen....nou trek er dan maar een uurtje voor uit en probeer vooral ondertussen niet iets anders te doen.
Zodra je alleen 'denkt' aan het willen stoppen met kroelen, kronkelt ze als een paling op je schoot en neem van mij aan....dan kietel je heel snel verder.
Tot begin van deze week dachten we nog dat ze niet zo dik was...dat haar buik eigenlijk wel mee viel....dat ze bij eerdere drachten veeeeel dikker was (gek hoe snel je dat "vergeet" ). Maar de laatste dagen groeit mevrouw explosief.
Aanstaande dinsdag is ze uitgerekend. Gisteren lag ze bij me op schoot te kronkelen. Kennelijk was de "kietel-intensiviteit" wat aan de lage kant aldus de moeder in spé. Ondanks het gekronkel is het me gelukt om mn hand op haar bolle buik te leggen....te voelen...en wat voel je dan....heel veel trappelende puppy-pootjes. En daar word ik dan zooooo blij van :)
Vanavond gaat Cóco lekker in haar eigen werpkist. Haar slaapzak gaat mee en de camera wordt aangesloten. De komende nachten kijk ik met 1 oog toch regelmatig op het beeldscherm naast mijn bed. Ron slaapt als een roosje dus die vertrouw ik niet verder dan de voordeur wat dat betreft. (ik blij dat hij een digibeet is en niet weet hoe de laptop en de ipad werken)
Ondertussen krijg ik de ene mail na de andere binnen en ook mijn telefoon gaat vaker als anders. Er is heel erg veel belangstelling voor de pups.
Wij "werken" niet met een wachtlijst maar met een "belangstellendenregistratie". Dit omdat mensen zich in het verleden op een wachtlijst lieten plaatsen en nooit meer reageerden op ons bericht dat er pups geboren waren. Ondertussen hadden wij andere mensen teleurgesteld door te zeggen dat alles "gereserveerd" was. Later bleek dit helemaal niet zo te zijn en kregen we hier (heel terecht) vragen over.
Uit ervaring weten we dat mensen de gekste dingen doen om maar zo snel mogelijk te reageren zodra ze een mailtje krijgen dat de kleintjes geboren zijn. Zo is er een bepaalde vrouw uit Belgie....(ik noem geen namen Kelly) die had alle alarmbellen gekoppeld aan alle apparatuur waar je maar mails op binnen kunt krijgen.
Ik had de mail amper verstuurd, was mijn laptop nog aan het afsluiten, toen er een Belgisch telefoonnummer oplichtte in onze huistelefoon. Omdat mijn blaas redelijk vol was van alle koffie die ik tijdens de urenlange bevalling naar binnen had gewerkt, besloot ik dit eerst even te lozen. Die tijd kreeg ik amper, want mijn mobiele telefoon begon ook te "roepen" en hetzelfde Belgische nummer stond in beeld.
Later hoorden we van haar dat ze echt letterlijk de alarmbellen had gekoppeld aan haar emailaccounts...en zelfs de accounts van vriend-lief moesten er aan geloven. Heerlijk dat enthousiasme.
Maar het geeft dus wel aan dat het snel kan gaan...en wie het eerst komt......
Voor de mensen die écht alles willen weten over onze Riefteckels,  hebben we   hebben we een  Riefteckel-Facebookpagina

Wij tellen af en kijken heel erg uit naar het aankomende nestje. Ook voor ons elke keer weer spannend!!!!!

Wordt (snel) vervolgd..........




12 oktober 2014

Begin september was het dan eindelijk zover. In het gezelschap van Coco ben ik naar Duitsland gereden om haar te laten dekken.
De uitslag van de progesteronbepaling die week daarvoor was dermate laag, dat het voor mij wel duidelijk was dat ik er veel te vroeg bij was. Dus nog even een weekje geduld en verder "tellen".
De (hernieuwde) kennismaking met Santiago vom Altdiedlerhof verliep uitermate vlotjes en er bleef geen twijfel bestaan...we hadden goed geteld. De details zal ik u besparen maar het gevolg van de details niet. Onze Coco is inmiddels bijna 6 weken drachtig en de eerste bollingen van een schattig buikje worden zichtbaar.
Ze voelt zich kennelijk prima, aan eetlust geen gebrek en ook de dagelijkse wandelsessies zijn (nog) geen enkel probleem.
Wel blijven we in de buurt met wandelen. (klik hier voor een filmpje van Coco) De risico's opzoeken in het bos met mogelijk wild wat daar rondspookt, die gaan we uit de weg. Het zou niet de eerste keer zijn dat een hond gegrepen wordt door een das of een adder en "actie" in deze vorm levert alleen maar stress op.
Rond 4 november is Coco uitgerekend en ook voor ons is het weer spannend wat er precies geboren gaat worden.
Voor de liefhebber die iets meer wil weten over hoe zo'n dracht bij een hond nou verloopt, hier even een link waar e.e.a. op erg leuke wijze wordt uitgelegd.

 



25 augustus 2014


Wat duurt het altijd lang als je ergens op zit te wachten en het komt en komt maar niet. Maar afgelopen week was het dan zover. Ebby was al wat eerder loops geworden en de ervaring heeft geleerd dat de dames elkaar "aansteken". Het duurde dan ook niet heel erg lang dat we bij Coco veranderingen in haar gedrag zagen. Een teken dat ze loops gaat worden.
Nou is Coco een dame die weinig tot geen bloed verliest en dan is het lastig te bepalen hoever ze precies is. In de afgelopen jaren gaf Xanthi dit altijd prima aan en dat is het voordeel van het hebben van een dekreu.
Helaas is Xanthi een hele tijd geleden al van zijn mannelijkheid ontdaan omdat hij de pensoengerechtigde leeftijd had bereikt, dus nu zijn we op onszelf aangewezen.
Voor de zekerheid heb ik voor aanstaande donderdag een afspraak gemaakt bij de dierenarts voor een progesteronbepaling. Coco is dan minimaal 7 dagen en maximaal 11 dagen loops. De meeste dekkingen vinden zo rond dag 12 plaats, dus waarschijnlijk zit ik aankomend weekend in Duitsland voor een dekking.
Uiteraard worden jullie op de hoogte gehouden van het wel en wee van de dracht. (We hopen op veel "wel" en weinig "wee" de komende 63 dagen van de dracht)