Ruwhaar Teckelkennel van 't Rief

Gefokt op schoonheid en karakter

19 september 2012

19 september 2012

Haaaai People..Hier Ushi in de house. Ik heb toch ruim anderhalve week nodig gehad om bij te komen van dit geheel. Ik zit natuurlijk wel vaker in vrouwtje dr race-Twingo, maar nog nooi zo lang als nu. Er kwam gewoon geen eind aan. En toen wáren we er eindelijk en dacht ik dat de achterklep open zou gaan en ik eruit getild zou worden en het bos in mocht rennen...nou mooi niet. We moesten allemaal blijven zitten (behalve Xanthi die ouwe bok...die zat ook bij de vrouw voorin en was er als eertse uit.)
Ik kreeg zo'n soort van strop om m'n nek en dacht toch echt even dat het afgelopen was met me. Maar er bleek een soort van touw aan vast te zitten wat steeds langer en langer werd. Ik vond het gewoon drie keer helemaal niets! Op de parkeerplaats kwamen steeds meer en meer mensen en die hadden allemaal van die mooie Teckies bij zoals ik. Nou ja...bijna net zo mooi. Ik had nog niet helemaal door wat de bedoeling was, maar daar zou ik nog wel achter komen die middag.
Ik moet wel zeggen dat we errrrrug lang gewacht hebben op de parkeerplaats. Dat vond Boudewijn ook, want nádat hij eerst een keer bijnáááá in de gypmen van de vrouw had geplast, bedacht hij zich bij de tweede poging geen moment en pieste midden in haar schoen...haha. Vrouwtje had het pas door nadat haar voet warm werd en toen ze haar vriendin bijna in de broek zag plassen van het lachen. Het was ook wel errruug grappig.
Ondertussen waren Max en Kyte ook gearriveerd. Die waren op de motor gekomen samen met hun vrouwtje. Het haar van Max zat nog helemaal in de war.
De reden waarom we zo lang moesten wachten...tja...ik wil het eigenlijk niet zo in het openbaar zeggen...maar goed....het moet toch even vermeld worden...de reden....nou ja....dat was "tante" Els. Het vrouwtje van Floor en Choco-Abby. Ze was zo slim geweest om zonder riemen vanuit Purmereutel te vertrekken. Dus zou ze een beeeeetje later komen samen met de Packleader en zonder Packleader geen wandeling.
Na echt heeeeeeel lang te hebben gewacht kwamen ze er eindelijk aan. Floor en Abby...oh ja...en "tante"Els en GJ en konden we EINDELIJK van start! Ik lag al zo ongeveer in coma van al dit Teckelgeweld om me heen en vrouwtje heeft me de eerste meters maar getild. Gelukkig had de buddy van vrouwtje - Irene- ook twee vrije handen anders had ik echt moeten lopen. Zazou en Ebby waren thuis gebleven want die waren "loops" of zoiets.
We doken ergens het bos in en toen....toen mocht zomaar die strop van mn nek. Ik heb het op het lopen gezet en ben meteen aan kop gegaan samen met de Packleader. Die kon misschien wel wat hulp gebruiken ...anders zouden we misschien wel verdwalen....of zo.
Van alle kanten kwamen de Teckels...en ze gingen allemaal wie het hardste kon, maar ik was natuurlijk het snelste dat moge even duidelijk zijn. Na heeeeeel lang rennen....wel zo'n 500 meter, vond ik het toch wel tijd worden om de andere Tecks ook hun kans te geven. Ik heb maar even aan de Packleader gevraagd of hij me wilde tillen. Niet dat ik moe was of zo hoor....neueueueueu helemaaaaal niet.
Op een gegeven moment was er zo'n soort van berg in die woestijn en daar moest de rest tegenop terwijl ik werd getild. Er was nog een goede reden om mij te tillen, want er liep een teckel-vent mee die mij wel héél erg leuk vond geloof ik. Of hij probeerde gratis met mij mee te liften....dat kan ook nog. Ben daar nog niet helemaal uit, maar hij klom steeds op mn rug. Je zou er bijna een hernia aan over houden aan zo'n vent op je rug. En wat ie nou wilde is me nog steeds niet duidelijk. Ik weet wel dat hij vóórdat we begonnen te lopen "Toni-Teckeloni" werd genoemd en aan het einde van de wandeling was zijn bijnaam "Toni-Piemeloni". Op het "Riefteckel-facebook" heeft hij nog véél meer bijnamen gekregen, maar die roep ik hier maar even niet.
Na heel veel zweetdruppels van alle Teckel-baasjes, zijn we halverwege even gestopt voor wat water. Na die pauze klommen we gestaag verder omhoog en midden in de woestijn, op die berg hebben we gewacht op de rest....en gewacht.....en gewacht....en nog langer gewacht.
"Tante" Els wiep zich spontaan op als "herkenningspunt" en rolde...uuuhh....rende...uuuh nou ja...liep die berg af om de achterblijvers op te vangen. En ze stond daar te wachten...te wachten....te wachten en nog langer te wachten.
Al snel bleek dat een klein gedeelte van de groep om was gedraaid omdat het té warm was voor de Tecks....en voor zichzelf. Ze zaten al op het terras waar we ná de wandeling neer zouden ploffen.
Sportief als ik ben, heb ik de Packleader aangemoedigd met woorden als "kom op..je kunt het"....en "go-for-it (da's Engels)" En de Packleader liet zich niet kennen. Ik werd overgedragen aan "tante" Els die er voor zorgde dat het lopen en tillen bij mij goed werd afgewisseld.
Er liep nog een "Teckel-junior" mee....net zou oud als ikke. Dat was Joris. Joris is ook een bjoetie ...net als ikke....en hij was gelukkig ook zo sportief om de anderen een kans te geven. Ook Joris werd af en toe getild door zijn vrouwtje.
Die Boudewijn had trouwens ergens halverwege besloten om te gaan picknicken bij mensen die daar zaten in de woestijn. Hij is op hun kleed gaan liggen met een kop  van "hier-ga-ik-nooit-meer-vandaan-kom-maar-op-met-mn-broodje". Gelukkig is het vrouwtje van Gill hélemaal terug gelopen om Boudewijn te vertellen dat z'n Picknick avontuur hier ophield.
Na zo'n ruim twee uur te hebben gewandeld waren we weer terug bij de plek waar we begonnen waren. Daar stonden ze ons al zo mih of meer op te wachten. Neee....niet de achterblijvers...die hadden inmiddels het terras ook alweer verlaten......het personeel van restaurant de Soesterduinen stonden ons op te wachten. Speciaal voor ons was er een terras gereserveerd met koud water voor de Tecks en een ander soort "water" voor de baasjes.
Ik vond het een hele happening en ze zeggen dat de terugreis net zo lang heeft geduurd als de heenreis...maar daar heb ik niets van gemerkt. Zelfs niet toen we langs die gele paal met een grote rode "M" zijn gereden waar vrouwtje zo nodig moest stoppen. En Xanthi???? Die zat weer voorin en heeft ongetwijfeld een stukje van die grote rode "M" gehad van vrouwtje. Ikke niet. Ik moet aan m'n figuur denken. Keuzes maken heet dat.
Het schijnt dat we elk jaar zo'n wandeling maken. Volgend jaar een nieuw parcours.....Moet wel een uitdaging blijven voor de Packleader.
Hopelijk allemaal tot volgend jaar!!!!!!
Laterrrrrrrrrrrrrrr......................