Ruwhaar Teckelkennel van 't Rief

Gefokt op schoonheid en karakter

15 april 2012

15 april 2012

Tja, en dan nu het verhaal van mij (Sera) bij de dierenarts.

Om 11.00 "mocht" ik Sera brengen, 12 uur voor die tijd nuchter zijn, ze mocht wel drinken. 's Morgens liep ze wel 4x voor niets naar haar bakje en ik maar doen of mijn neus bloedde.

Bij de dierenarts dacht ik, eerst een roesje, dan twee tandjes trekken en Sera weer lekker mee naar huis. Rachel komt om 12.00 uur uit school en dan is alles alweer achter de rug. Niet dus. Sera moest afgegeven worden.  Ik mocht er niet eens bij zijn bij het geven van de narcose. Vanaf 15.00 uur mag ik haar weer ophalen.  Sera alleen achterlaten. Ik heb wel 10 minuten lopen drentelen bij de ingang voordat ik genoeg moed had verzameld om in de auto, ZONDER Sera, naar huis te rijden.

En dan is het stil in huis.  Leeg. Niets aan. Zenuwen.

Met mijn telefoon aldoor in mijn hand, de dierenarts mocht eens bellen...., heb ik de minuten weg zitten kijken. Wat kan een dag lang duren. Nou ja, 4 uur.  

Om 15.00 uur stond ik weer nerveus drentelend voor de balie. Waren er een paar mutsen met 4 stomme konijnen voor me die nog ingeent moesten worden. Domme kletspraat, schiet toch eens op! Eindelijk, zo tegen half vier riep de dierenarts mij de behandelkamer in. Ze probeerde Sera te pakken uit een kooi maar die drukte zich helemaal plat tegen de achterwand. Ik duwde nog net niet, echt waar, de dierenarts opzij om mijn handen in de kooi te steken. Sera wriemelde zich er gelijk in. Gelijk drukte ik haar tegen mijn borst, ze keek me lodderig maar lief aan en viel gelijk weer in slaap.  

Ik betaalde, €100,= (de volgende keer ga ik naar een "mensen" tandarts, die is volgens mij zelfs goedkoper) en vertrok spoorslags.

Sera wikkelde ik in een meegebrachte handdoek want ze bibberde onbeheersbaar. Sera, al slapend, kwamen we thuis waar Rachel op buiten op de straathoek naar ons uit stond te kijken. Pas vanaf 19.00 uur mocht Sera van de dierenarts een muizenhapje eten. Sera werd rond 17.00 uur wakker, waggelde gelijk naar haar voerbak. Ik keek Rachel aan, zij keek mij aan en vervolgens keken we naar beneden waar Sera een lege voerbak aan het likken was. Beiden kwamen we, als een wesp gestoken, in ACTIE om die voerbak heel snel en goed te vullen. Om 17.06 was de maag van Sera gevuld.

Geen misselijkheid, geen bloedverlies, geen angst rondom haar bekje en weer zeer levendig en wild in huis. Ze kluift weer op haar kluifjes, jaagt de kat achterna en blaft naar elke passant die het waagt langs mijn keukenraam te lopen.


Wordt vervolgd.....