Ruwhaar Teckelkennel van 't Rief

Gefokt op schoonheid en karakter

De avonturen van Sera

03 juni 2012

foto_1.jpgIK MAG OOK OP KAMP!!!!

De Kleine Baas gaat op schoolkamp.  Liedjes worden ingestudeerd, bonte avond kleding ligt her en der op de grond, koffer is al 4x in- en uitgepakt en het te verdelen snoepgoed ligt verlekkerd bovenop de stapel...
Ben jaloers....
foto_5.jpg Kleine Baas gaat naar het Goois Natuurreservaat in Laren.  Lekker in de bossen ravotten, de hele dag buiten spelen, andere kindjes om mee te dollen en natuurlijk heel erg veel snoep eten.  Een kussengevecht en spannende verhalen, in slaapzakken met zaklampen aan en mondenvol met drop en chips.
Ben nog meer jaloers.....
Straks komt Kleine Baas weer thuis.  Moe, boordevol verhalen van gave avonturen, lekker vies ruiken, misschien nog een verdwaald takje in het haar.  Het klokje daarna ruimschoots vol slapen.   Nog neuriënd de liedjes uit de schoolbus…..
Ik stik er bijna in….

Gelukkig heb ik ook nog een Grote Baas!!!!! Grote Baas begrijpt wel het gevoelsleven van een teckeltje…
Nou ja, kamp is misschien een groot woord, maar ik mag wel mijn koffertje inpakken. 
Met mijn kluifjes, balletjes, knuffels en nog veel meer erin.   Ik blaf al “we gaan nog niet naar huis” en opgetogen ren ik door het huis.Waar ik naar toe ga?
Nou, niet al te ver natuurlijk.  Reizen is zonde van mijn vrije tijd.  Ook niet in een al te vreemde omgeving waar ik helemaal opnieuw de bomen en struiken moet besnuffelen.   Een vreemde taal vind ik niet handig en stel dat ik heimwee krijg….Grote Baas heeft met alles rekening gehouden.  Ik mag twee huizen verderop logeren.  Daar waggelt een vrouwtjes spaniel die zo wild kan kwispelen dat ze bijna omvalt.   ’t Is mijn beste hondenvriendin. Wel wil ik na 1 nachtje slapen toch weer opgehaald worden door Grote Baas, we gaan het ook weer niet overdrijven.  Alleen Grote Baas kan mijn gedachten lezen zodat ik super verwend kan blijven worden.  Heb ik toch maar even goed geregeld!
Sera.




15 april 2012


030_sera_met_medaille.jpgTeckels zijn razend populair heb ik gemerkt. Ik zie ze overal en toevallig zaterdag op onze wandeltocht ook weer, drie teckels gespot!
Laatst waren we op een wandeltocht vanuit Gouda, rondom de Reeuwijkse Plassen, 25 kilometer. Sera wil beslist niet meer gedragen worden, dan bijt ze van nijd in onze handen. Ze gaat op kop, de lijn staat strak en het staartje staat omhoog.  De hele tocht. We zijn afgelopen zaterdag 4x op de foto gezet, uhhh, alleen Sera dus, door medewandelaars...wij niet!  Als een medewandelaar Sera optilt, tijdens de tocht, dan wil ze lopen.  Staan we stil, dan wil ze wel getild worden. Een wandelpaspoort voor de stempels is daarom voor Sera ook aangeschaft...
031_wandelpaspoort.jpg Oja...Zaterdagochtend om 8.00 stonden we in het startbureau in Gouda voor de wandeltocht. Kleine baas vroeg aan mij of ik de hondenriem wilde aangeven. Waarop ik antwoorde " die heb jij toch bij je". Waren we de hondenriem vergeten en we hadden ons startbewijs al in handen.
Sera 25 km los laten lopen is geen optie. Uitgesloten. Onverantwoord. Sera op de arm en wij op pad, loerend in de bosjes en struiken naar geschikt materiaal waar we een hondenriem van zouden kunnen maken. En dan vindt je niets. Geen oud stuk touw, geen lang stuk plastic. Gouda, rondom de Reeuwijkse Plassen heeft "helaas" geen zwerfafval.
Plots lopen we langs een loods waar auto's en een paar fietsen staan. Kleine baas en ik wijken even af van de route om daar aan te bellen en te vragen om een stuk touw of zoiets. Een vriendelijke chinees deed open en wij vroegen schaapachtig of hij hondenriemen verkocht. De chinees maakt een wijds gebaar de loods in en zegt "wel fietsen".
Of hij misschien in zijn magazijn een stuk touw heeft wat wij mogen kopen, vroegen we met onze liefste glimlach. Kleine baas zei nog heel innemend dat we aan een wandeltocht deelnamen maar dat we de hondenriem vergeten waren, waarop we alle drie naar Sera keken. Die werd er verlegen van.
033_languit.jpgDe chinees verdween uit beeld en we hoorden hem stommelen en lopen in het magazijn.  Wij bleven doodstil wachten bij de deur.
Geen stuk touw in het magazijn maar wel een oude binnenband van een fiets. Die knipte hij doormidden, pakte een tie-rip en zette Sera op de werkbank.  Hij bevestigde de binnenband aan het tuigje en zei, "veel succes op de wandeltocht".  Ik kon hem wel zoenen maar heb me beheerst en hem een ferme handdruk gegeven. Kleine baas volgde mijn voorbeeld.
Eenmaal weer terug op de route werden we die dag heel wat keren aangesproken. Kleine baas zei dat het een nieuwe trend was, een soort recyclebare milieuvriendelijke hondenriem.  Ik vrees dat de meeste wandelaars het nog geloofden ook.
Thuis hikten we nog na van het lachen toen we de hondenriem weer losknipte. Je beleefd nog eens wat met een teckeltje.
Tja, en dan nu het verhaal van de dierenarts.
Om 11.00 "mocht" ik Sera brengen, 12 uur voor die tijd nuchter zijn, ze mocht wel drinken. 's Morgens liep ze wel 4x voor niets naar haar bakje en ik maar doen of mijn neus bloedde.
Bij de dierenarts dacht ik, eerst een roesje, dan twee tandjes trekken en Sera weer lekker mee naar huis. Kleine baas komt om 12.00 uur uit school en dan is alles alweer achter de rug. Niet dus. Sera moest afgegeven worden.  Ik mocht er niet eens bij zijn bij het geven van de narcose. Vanaf 15.00 uur mag ik haar weer ophalen.  Sera alleen achterlaten. Ik heb wel 10 minuten lopen drentelen bij de ingang voordat ik genoeg moed had verzameld om in de auto, ZONDER Sera, naar huis te rijden.
En dan is het stil in huis.  Leeg. Niets aan. Zenuwen. Met mijn telefoon aldoor in mijn hand, de dierenarts mocht eens bellen...., heb ik de minuten weg zitten kijken. Wat kan een dag lang duren. Nou ja, 4 uur.  
Om 15.00 uur stond ik weer nerveus drentelend voor de balie. Waren er een paar mutsen met 4 stomme konijnen voor me die nog ingeent moesten worden. Domme kletspraat, schiet toch eens op! Eindelijk, zo tegen half vier riep de dierenarts mij de behandelkamer in. Ze probeerde Sera te pakken uit een kooi maar die drukte zich helemaal plat tegen de achterwand. Ik duwde nog net niet, echt waar, de dierenarts opzij om mijn handen in de kooi te steken. Sera wriemelde zich er gelijk in. Gelijk drukte ik haar tegen mijn borst, ze keek me lodderig maar lief aan en viel gelijk weer in slaap.  
Ik betaalde, €100,= (de volgende keer ga ik naar een "mensen" tandarts, die is volgens mij zelfs goedkoper) en vertrok spoorslags.
Sera wikkelde ik in een meegebrachte handdoek want ze bibberde onbeheersbaar. Sera, al slapend, kwamen we thuis waar kleine baas op buiten op de straathoek naar ons uit stond te kijken. Pas vanaf 19.00 uur mocht Sera van de dierenarts een muizenhapje eten. Sera werd rond 17.00 uur wakker, waggelde gelijk naar haar voerbak. Ik keek kleine baas aan, zij keek mij aan en vervolgens keken we naar beneden waar Sera een lege voerbak aan het likken was. Beiden kwamen we, als een wesp gestoken, in ACTIE om die voerbak heel snel en goed te vullen. Om 17.06 was de maag van Sera gevuld.
Geen misselijkheid, geen bloedverlies, geen angst rondom haar bekje en weer zeer levendig en wild in huis. Ze kluift weer op haar kluifjes, jaagt de kat achterna en blaft naar elke passant die het waagt langs mijn keukenraam te lopen.

Wordt vervolgd.....


27 maalt 2012


Hallo teckelvlienden,
019_seras_tandjes.jpg Hiel weel even een klein belichtje van mij, Sela uit het midden van het land. Het valt allemaal niet mee op dit moment en ik ben blij dat ik even gebluik kan maken van de computel van mijn vlouwtje. Platen is namelijk op dit moment een klein plobleem voor mij. Dat komt niet omdat ik op de vuist ben gegaan met een andel hondje ofzo, maar omdat mijn tandjes zomaal spontaan uit mijn bekkie vliegen. Dat heet wisselen, maal ik vind el geen fluit aan! ik lijk wel een tandenloos monstel en je zou el toch bijna een tlauma aan ovelhouden.
020_gebit.jpg Zoals jullie allemaal weten zit ik op een soolt van Teckelunivelsiteit. Daal leel ik allemaal dingen die belanlijk zijn in het leven van een Teckel.
Zo kan ik op commanda "af, zit, blijf" en nog veel meel. Alleen mijn gevoelens ondel woolden blengen is op dit moment lastig!
Zo ging mijn vlouwtje en minivlouwtje met mij naar culsus en kleeg ik toch wel een klein tlauma vool mijn kiezen!

De meestel die die les geeft, gebluikte mij als soolt van voolbeeld om mijn gebit (wat daal nog van ovel is) te laten zien. Hij blacht mij bijna in andele sfelen want hij zei dat mijn vlouwtje toch wel meteen met mij naal de dielenalts moest gaan. Wat is namelijk het plobleem??? Mijn melkhoektanden zijn el nog niet uitgevallen en mijn glote teckel hoektanden zijn el wel al. Hij splak ovel nalcose, ploblemen en nog meel AUW!!!..
032_eckeleigenschappen.jpg
Ik ben nog maal 7 maandjes en weet van mijn mama dat ze die hoektandjes ook een hele tijd dubbel had en dat de melkdingen el vanzelf uitgevallen zijn. Dat komt heus wel goed met mij, mijn vlouwtje heeft zich gelukkig niet van de wijs laten blengen! Begon al te geloven dat die tlainel misschien goede contacten heeft met een dielenarts die ook zijn blood moet verdienen.
 OOOh.....ja...bijna vergeten....mijn gewone andere tandjes zijn al allemaal NIEUW en ik kan AL LANG weer gewoon praten!! Tja....je raakt er zo aan gewend hé? Maar goed, zoals gezegd....we wachten even rustig af wat er gebeurt..No panic!!
Verder gaat het top met me. Ik vind het wel heel typisch dat mijn vrouwtje mijn karaktertrekken zo kort en duidelijk kan omschrijven. Kijk maar eens naar de afbeelding hiernaast...Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden!

Laterrrrrrrrrr......



01 februari 2012

008_sera_scherp_gehoor.jpg Haai People. Hebben jullie al gehoord dat er een mega-ongeluk met de site is geweest hier? Niet dat jullie denken dat mijn vrouwtje stil heeft gezeten hoor de laatste 2 maanden. Die is druk aan het typen geweest zodat mijn streken de grote wereld in kunnen worden geslingerd. Toen ik dit allemaal las, had ik wel zoiets van...zal ik me dan niet toch maar een beetje beter gaan gedragen?? De hele wereld kan meegenieten.
Dus bij deze even een korte indruk van hoe ik mijn vrouwtje onder de plak hou. (Niet mijn woorden hoor, zegt ze zelfSealed)

009_sera_en_rachel.jpg Lieve Sonja
Je mag die teckeltjes van jou wel fokken met wat minder ondeugd en streken!!!!!!!!!   En zei je niet dat je in de bloedlijn het jachtinstinct er bijna uitgefokt had??????   Dan heeft het  Sera zeker overgeslagen. Die jaagt op ALLES. Het is een heel klein fel hondje, laat niet los als ze iets in haar bek heeft (gevonden in de berm: oud brood, leeg chipszakje, peukjes, papier, kadavers, besjes).
De grote honden kijken al weg als Sera aan komt lopen, zij weten echt geen raad met dit onbevreesde speelse hondje.  Die grote honden denken, “als ik het pupje niet zie, ziet het pupje mij ook niet” en stug kijken ze dan een andere kant op.  Sera springt ondertussen wild tegen die honden op.  Totaal niet bang. 
Gisteren werd er een grote spar omgezaagd in de straat, een hels kabaal en veel machines.  Sera was er niet bij weg te slaan en werd door de mannen met hun grote handschoenen rond gegeven. Iedere man kreeg een lik in zijn gezicht en ze was het er niet mee eens toen ze weer op de grond gezet werd tussen de afgezaagde stammen. Zondag weer naar Hondenschool.  Dat ze nog niet geschorst is, is een wonder.
Het is een feit moet ik achteraf toegeven, kleine baas en ik zitten helemaal “onder de plak” bij Sera. Hoe klein ze ook is, als we reëel zijn dan moeten we concluderen dat zij de baas is in huis en wij het bedienend personeel.  Kleine baas heeft ook de taak van entertainment toegewezen gekregen en mijn taak is uitgebreid met zorg om de persoonlijke verzorging. Vanochtend ging kleine baas met donkere wallen onder haar ogen naar school en ik zit te suffen achter mijn pc op het werk. 
010_mooie_sera.jpg Het zijn wel hele korte koude nachtjes. Maar die Sera heeft een lol. Dat wil je echt niet weten.  Je ziet haar denken, “dat heb ik in die paar weken toch heel goed voor elkaar gekregen, de opvoeding van vrouwtje en baasje”.  De kat is afgericht en kijkt de hond smekend aan of ze ook op bed mag, aan het voeteneind, klein opgerold en muis (uhhh?)stil.  
011_sera_met_poes.jpg Gisteren wilde de kat naar binnen, door de voordeur. Dan gaat de kat eerst op de vensterbank van het keukenraam zitten om aan te kondigen dat ze er weer is en graag naar binnen wil. Sera kent ondertussen dat ritueel ook. Ze gaat in de hal zitten, ogen strak op de voordeur gericht.
Als ik de voordeur open doe, kijkt de kat de hond aan en weet dat ze dan tergend langzaam, strak langs de muur, langs een hond moet schuifelen. Sera's achterpoten strak naar achteren gestrekt, plat op de grond, dit eventjes gaat regelen. Voordeurbeleid heet dat.  Ook valt het mij op, dat als ik Sera even snel een plasje laat doen op het groenstrookje aan de overkant, de buren links en rechts hun gezin snel verzamelen voor het keukenraam. De show kan beginnen.
Want doet Sera eens toevallig buiten een plasje of een poepje, dan wordt ze bijna de hemel ingeprezen. Dan sta ik daar met een hoog overdreven stemmetje een teckeltje te prijzen. Ik sta compleet voor schut.
012_peinses_sera.jpg De huiskamer is ondertussen Sera-proof gemaakt en als ik op visite ga met Sera begin in spontaan de vreemde huiskamer ook Sera-proof te maken. Je ziet ze kijken. Voor Sera zijn dit de krenten in de pap van haar leventje, want de aandacht die ze dan krijgt, van hand tot hand, van knuffel tot kriebel, alle lofprijzingen gaan haar oortje in. Ik zit er maar schaapachtig bij, krijg nog net koffie aangeboden maar wordt dan volstrekt genegeerd het uur daarna.
Morgen gaan we de Linschotenloop wandelen, de halve marathon door weilanden en polder. Sera als de koningin in mijn jas, koppie eruit en nieuwsgierig om haar heen kijkend. Af en toe een kwartier zelf lopen en dan weer in de warme jas.  Zondag mag de trainer het nog een keer proberen Sera het commondo AF te leren. De vorige keer ging de trainer (volwassen man) plat met zijn buik op de straat (op het industrieterrein) liggen om te kijken of Sera nu wel of niet AF was gegaan. Het is ook bijna niet te zien met deze korte pootjes. De tranen schoten in mijn ogen van het ingehouden lachen. Ik moest wel serieus blijven kijken.
Tot zover...groeten van een oververmoeide grote baas, uitgeputte kleine baas en een zielsgelukkige Sera.



Een ochtend uit het leven van een teckeltje(smoeder)...18 november 2011:

001_sera_op_de_stoel.jpg Na de eerste piep om half vier stond ik gelijk naast mijn bed met een kwispelend hondje met hoge nood.
Buiten haar plasje gedaan maar omdat Poes Sientje meeging en het zacht weer was, had Sera geen zin om terug te gaan naar de voordeur. Dan maar een klein rondje. Op de terugweg lag er wel heel uitnodigend een grote tak dwars over de stoep. Die moest mee naar huis. Oren strak naar achteren, de vaart er nu plots hevig in, gingen we terug naar huisnummer 4. Tak werd in de hal uitvoerig onder handen (bek) genomen.
002_sera_in_1_van_haar_10_manden.jpgNog even snel de schoentjes gevuld van kleine baas, kat verleidt om ook binnen te komen, brood uit de vriezer gehaald, hond onder mijn arm en de trap weer op, nog een paar uurtjes slapen.
Rond zes uur piepte ze weer en herhaalde het tafereel. Nu besloot ik Sera voor het laatste half uurtje eens alleen beneden te laten en ging ik nog voor een half uurtje in bed liggen. Het was even piepen onderaan de trap in de hal en toen opeens, doodse stilte beneden. Zie je wel! Knap hondje!
Rond zeven uur ging kleine baas, vol verwachting klopte haar hartje, naar beneden of de goede Sint ook deze nacht ons huisje had aangedaan.
Stilletjes kwam ze boven en ging zich aankleden. Mmmmm, viel zeker tegen…. In haar schoentje…. Wat is ze toch een verwend nest…. Een recept voor een speculaashuisje om samen in het weekend te gaan maken en een Sinterklaaspopje van chocolade. Ze had Sera meegenomen mee naar boven want die wilde echt nu niet meer alleen beneden blijven. Onderwijl wij ons aankleden, ging Sera op onderzoek uit. Ze kwam via de overloop in de logeerkamer waar nu de “Deense Dog” zachte fleece mand staat. Passen Poes Sientje en Sera ruimschoots samen in. Ook staat in dat kamertje de strijkplank en een kattenbak.
003_sera_en_rachel.jpg Een hels kabaal (in de vroege ochtend) kwam er uit de logeerkamer, een vliegensvlugge hond met staart tussen de poten vloog het kamertje uit zo onze slaapkamer in en in 1 beweging in de bench. Kleine baas en ik vlogen in tegengestelde richting naar de logeerkamer en vonden de strijkplank op de grond. Poten omhoog. Ach.....de scheet.
Kleine baas en ik gingen weer de badkamer in tot we een driftig gegraaf hoorden. Sera, weer terug in de logeerkamer, was
004_sera_de_verzamelaar.jpg
 
De schone (!), kattenbak aan het uitgraven. Die kattenbak met strijkplank heb ik maar naar zolder gebracht. Sera lag ondertussen rondjes te rollen in de Deense Dog mand. Wat een lol.
Rond half acht gingen we naar beneden en herinnerde ik mij de sinterklaascadeautjes. Navraag leerde dat er niets in de schoentjes zat. Een ervaring rijker ging ik eerst maar eens kijken achter het gordijn in de huiskamer. Jawel hoor, half uitgepakt lagen daar de cadeautjes. Kleine baas kreeg de inhoud, Sera mocht het inpakpapier verder in stukjes scheuren. Twee dankbare paar oogjes keken mij weer aan.
Geloof me, dit is de helft van wat op deze ochtend gebeurde.
Hoi, ik mag weer werken.... RUST!

3 december 2011

005_sera_stijgt_op.jpg Ik tik met 1 hand want Sera slaapt in mijn armen met haar neusje in mijn elleboog.  Haar favoriete houding.  Morgen gaat ze voor alweer de 6e keer naar welpenles.  En wat Sera nog niet weet, morgen brengt Sinterklaas met zijn gevolg een bezoekje aan de nog gelovende jonge hondjes....
Zo leren ze geen angst te hebben voor vreemde verschijningen.  Een paar weken geleden kwam een heks tijdens Halloween de kring binnen stappen.  Het baasje aait het vreemde wezen, de hond ziet dat het goed is en heeft geen angst. 006_sera_met_jas.jpgSera is het meest verwende, manipulerende, komische en vertederendste teckeltje! Wat een bekijks hebben wij op straat en in winkels.  We worden aldoor staande gehouden.  Voorbijgangers stappen af van hun fiets na omgekeerd te zijn, auto 's rijden slingerend voorbij of maken een noodstop, kassamedewerkers vergeten waarvoor ze zijn aangenomen en anoniem nog over straat is voor altijd verleden tijd. Een klein blokje om, 't zou in 10 minuten slenterend kunnen, mondt uit in minimaal 1 uur.  Ik ga even de hond uitlaten is eufemistisch uitgedrukt. 
De kat weet dat dit kleine druktemakertje niets voor stelt.  Ze blaft op veilige afstand en stuift verschrikt achteruit als de kat oogcontact maakt. De kat plaagt de hond, gaat bijvoorbeeld op de tweede trede van de trap zitten en kijkt hoogmoedig en provoserend omlaag naar de zich iets wijs makende Sera.  Sera blaft en daagt uit, maar gaat de kat zich plots uitstreken dan vliegt Sera, alvast piepend, de huiskamer in, rechtstreeks de bench in.  En de kat kijkt verbaasd, denkt, ik deed helemaal niets.  Kleine baas en ik lachen ons tranen.
007_sera_aan_het_spelen.jpg Eten gaat wel goed, Renske en Eukenuba.  Ze krijgt pensstaafjes en beloningssnoepjes van Pedigree. Zindelijk komt nog niet in Sera's woordenboek voor.  We zijn wel heel alert en gaan vaak even naar het grasstrookje aan de overkant.  Dan doet ze ook altijd wat.  En soms, regelmatig, zeg maar dagelijks, ook in huis.   Maar, het komt wel goed.  Ooit.....Zo, alles getikt met 1 vinger.